Week zoveel
Een nieuw verhaal, te weinig tijd om alles op te schrijven. Om eerlijk te zijn heb ik mijn logboekje ook niet zo veel bij gehouden. Maar vooruit, toch maar een begin maken.
6 mei 2013
Gisteren was het bevrijdingsdag in NL. Vandaag lig ik aan het strand en gisteren trouwens ook. Vandaag heb ik het cursusboek gelezen van mijn Padi Open Water Dive course. Helemaal compleet met BDC, Cilinderegulator, SPG en de hele mikmak. Het komt er op neer dat ik morgen mijn eerste echte duik onder water ga maken. Ik zit hier voor mijn krakkemikkige slaaphut, maar dan wel met uitzicht op palmbomen, hangmatten, een bootje en de zee. Mijn kortjes staat op hoogstens 20 meter afstand van het zeewater. De ochtendduik was heerlijk. Wat opvalt in mijn uitzicht is het franse stelletje dat ruzie maakt. Het maakt me blij dat ik in een gelukkige relatie met mezelf zit. Ik bedenk me dat ik in Sri Lanka nog niet tegen mezelf ben aangelopen. Wel tegen het project van de inheemse Vedda bevolking waar ik vorige week was. Er zijn projecten en er zijn projecten. Er zijn peren en er zijn appels. Appels en peren kan je zogezegd niet met elkaar vergelijken. Projecten ook niet, of misschien zou je dit juist wel moeten doen.
Het weeshuisproject is bijvoorbeeld van origine opgezet door The Green Lion. Het weeshuis bestond zelf al, maar is een vrijwilligerproject geworden. The Green lion is weer een suborganisatie van een overkoepelend geheel. Onder the Green Lion Sri Lanka valt Dhammike. Dhammike is mijn 'man' van de organisatie dus; mijn aanspreekpunt, mijn veiulige haven en mijn zakenman. Of beter gezegd 'zijn' zakenman. DIt is namelijk niet in het voordeel van de projecten of de vrijwilligers. In het weeshuis is het officieel de bedoeling activiteiten met de meisjes te doen. Een aantal vrijwilliges konden het echter niet aanzien in wat voor levensomstandigheden (woonomgeving) de meiden woonden. Zij hebben toen besloten het weeshuis uit eigen zak op te knappen. The Green Lion heeft hier weinig tot geen bijdragen aan gedaan tot nog toe. Tabs, een geweldige Amerikaanse vrouw woont daar nu intern om het project te leiden. Laatst hebben we ook een theefeest georganiseerd en elke vrijdag proberen we iets speciaals te doen. Op het theefeest kreeg elk meisje een eigen wasteil, nieuwe kleding, waspsulletjes en een ketting. Buiten al het lekkers was het een echt feest!
Buiten het op knappen door de week doen we vaak spellen, creative things of zingen we liedjes. Vorige week heb ik de meiden zelfs twee Nederlandse liedjes geleerd., Ook hebben we laatst samen met de meiden gekookt. Ik kwam tot de conclusie dat ik alergisch ben voor groene pepers en moest naar de dokter. Buiten dat incidentje was het heel leuk. Verder is het een combinatie van sociaal-emotionele activieiten, lekker plezier maken, maar ook van het verbeteren van de directe leefsituatie/omstandigheden van de meiden. Desondanks zijn er vorige week toch twee meiden weggelopen en nog niet terug gevonden.
Voor ik naar Sri Lanka ging was ik van mening dat projecten moesten onstaan vanuit de omgeving van het (ontwikkelings)land zelf. Het zou een vraag moeten zijn vanuit de samenleving om als project duurzaam te kunnen voortbestaan. Ik dacht dat projecten anders nooit echt van de grond zouden komen omdat het niet gedragen wordt door de plaatselijke bevolking. Wanneer er uit eigen insintrieke motivatie een hulpvraag zou komen zouden wij als bemiddelaars dan kennis en middelen kunnen faciliteren zodat de plaatselijke bevolking zelf een project zou organiseren.
Maar, hoe zit het dan met meiden die de rest van de bevolking vergeten zijn? Met een regering die geen tot weinig geld uitgeeft aan de hulpvraag van deze meiden? Er zijn mensen die misschien wel willen helpen, maar deze zijn zelf al 24 uur per dag aan het werk om hun bordje rijst bij elkaar te verdienen. Mijn mening ten opzichte van hulpbehoevendheid en projecten is aan verandering onderhevig.
De peer is in elk geval het weeshuisproject en de appel het project van de vedda tribe. Dat project sloeg namelijk nergens op. Ik ben dan ook samen met Yannick eerder naar huis gegaan. Het was wel een leuke ervaring om in de halve jungle te leven. Te wassen bij een put, in je slaapkamer een drie meter lange slang aan te treffen en te zwemmen met een krokodil.
8-05-2013
Ik sprak met mijn duikinstructeur over de brugeroorlog, het milieu, kroaalbescherming, maar ook over het women shelter. Naar zijn mening speelde het probleem van misbruik 30 jaar geleden niet. Mensen leefden als vrienden samen, ons kent ons, en de mensen hielpen elkaar. Van die periode zijn hem geen verhalen van misbruik bekend,. Ik laat open of verhalen/gebeurtenissen toientertijd in de doofpot zijn gestopt. Hij is van mening dat met de komst van porno en andere invloeden het gedrag van de man naar de vrouw toe is veranderd. Van gerespecteerd vrouwwezen naar lustobject.
Op straat en eigenlijk overal merk je dit mannelijke gedrag op. Vooral naar de westerse vrouw toe. Deze soort 'blanke vrouw' is namelijk vaak het schaamteloze lustobject van de pornofilms. Ik heb vastgesteld dat er twee uiterste gedragingen van de Sri Lankese man op straat zijn. Type een is de man van het respect. Deze groet uiterst beleefd, of slaat zelfs zijn ogen toe en loopt met een boog om je heen. Ook zal deze man in de bus zijn zitplaats aan je af staan. Het is in Sri Lanka niet toegestaan vrouwen aan te raken en wanneer dit onzedelijk gebeurt staat hier 14 dagen cel op. Daar trekt het type twee man zich echter niks van aan. Vooral niet in de vaak overvolle bussen. In de bus komt dit type vaak naast of achter je staan. Natuurlijk is er geen andere plaats voor zijn scrotum dan jouw bil omdat de bus echt te vol is en hij natuurlijk op geen enkel andere wijze kan staan. ZIjn handen behoeven uiteraard ook een plek om niet het evenwicht te verliezen in de rijdende bus. Een betere plek dan jouw witte vrouwlichaam is er niet. Gelukkig wijst het type een man, het type twee man terecht wanneer hem dit op valt. Ook mag je als vrouw jezelf verdedigen door de man een klap in het gezicht te geven of een flinke elleboog. Dit voldoet vaak wel en het type twee man druipt vanzelf af.
9-05-2013
Ik heb de duikcursus in trincomale afgerond en ben nu officieel een certified diver. De diepste duik was 18 meter. Het was speciaal, spannend, bijzonder en gewoon geweldig. We zijn zelfs door een grot gezwommen. Ik heb verschillende vissen, koralen en ook een schildpad gezien. Op de boot kwamen we ook een stel dolfijnen tegen. Ook hebben we een duik gemaakt bij Swami Rock. Een paar eeuwen geleden stond er op deze klif een Hindi Tempel. Protaliserende Portugezen duwden de tempel in de oceaan. Nu zijn er onder water nog mooie beelden te vinden van deze tempel. Ik heb dus letterlijk een duikje in de geschiedenis gemaakt.
Later maak ik deze blog af;) Nu ga ik er snel vandoor!
Week drie
Vorige week zondag ben ik alleen op pad geweest naar een tempel. Het si een aardig stukje wandelen, maar wel mooi langs een rivier. Ook kwam ik mooie bomen tegen waarin allemaal grote vleermuizen zaten, hingen en omheen vlogen. Ik was natuurlijk netjes op tijd voor de meditatie, maar uiteraard zijn het Sri Lankese tijden die je afspreekt dus was de rest een half uur later. Onder begeeiding van een vrouwelijke Non twee uur durende meditatie gehad en weer terug gehobbelt naar huis.
Toen ik terug kwam ben ik meegegaan met een aantal mensen naar een ' secret' place. Hop in de bus en op weg. Alsof ik al niet bezweet genoeg was. Met de belofte van water vond ik dit echter niet erg. The Knuckles range is een bergrug met onverharde kronkelwegen en thee, veel thee. We waren op weg naar een waterval, maar onderweg kwam de stortbui. we konden niet verder vanwege loedzuigers. Dan maar naar een andere plek. Na rondvragen nam Jay (zijn sri lankese naam is onuitspreekbaar) ons mee naar een ander te bepalen rivier. Hij wist zelf ook niet waar het was. Met een shortcut bewandelen we de berg. heerlijk om af te dwalen, uit te glijden, door verlaten huisjes te lopen en over rosten te klauteren. Uiteindelijk hoorden we een rivier en vonden we na lang zoeken een plek met een soort van waterval waar we konden zwemmen. Dat was heerlijk. Snel weg bij de schemering en gelukki biedt een zaklamp licht in het donker. Bij de bbq plek terug gekomen werden we gewaarschuwd voor ' wild pigs' die schijnbaar erg gevaarlijk zijn hier (en groot). Genoeg pigs gehoord, gelukkig niks gezien. Wel n paar bloedzuigers die ik van mn benen moest plukken. Het zijn net een soort wormen, maar haast onvoorstelbaar hoe snel die krengen zich volzuigen met bloed. De terugweg ging iets anders dan gepland. de Sri lankezen zouden ons meenemen als ' friends' , maar vroegen om geld voor de man waar we uiteindelijk gegeten hebben. Yleen, de vrouw die ik vrijdag heb ontmoet voelde zich hierdoor beschaamd in haar vertouwen, omdat dit niet de afspraak was en vertaalde dit in best grove autralisch geblaat: ' Fuck off, Shut up asshole' etc. je kon er niet omheen en de Sri Lankese mannen ook niet die in hun ego gekrenkt waren en blijkbaar hun scheldtaal ook paraat hadden. Na een kleine fysieke confrontatie en ' 14 dagen gevangenis is niks voor mij' voelde ook ik me niet meer prettig bij de situatie. Ik hou eigenlijk sowieso niet van aggressieve mensen. So far voor de mind fullness meditatie van deze ochtend. Uiteindelijk wel veilig thuis gekomen en de mannen netjes een hand geschud waarbij ik een briefje in mijn hand gedrukt kreeg. ' please don't misunderstand my bahavior. Can you call me please'. Nou, laten we dat toch maar niet doen.
maandagochtend vroeg op weg gegaan naar het shelter. Ik wil er veel over vertellen, maar merk dat ik eerst nog een hoop van afgelopen week moet verwerken. Ook heb ik niet perse zin om andermans ellende hier op het internet te knallen. De meiden hebben ion elk geval genoeg ellende meegmaakt en mijn taak is om hen een superfijne tijd te bezorgen, samen te leren en veel te lachen. Dat hebben ze dan ook gedaan! We hebben armbandjes gemaakt en veel crafts zoals mandala's en lantaarns maken. Ook heb ik door middel van spel Engelse les gegeven en heb ik hen een aantal liedjes geleerd. Donderdagohctend hebben we the dutch games gedaan waar de meiden heerlijk van genoten. Donderdag middag hebben we pannen koken gebakken. Zelf kokosmelk maken en de meelwormen uit het meel zeven:P Blijkbaar gaan manchetes en ik best goed want het lukt prima om de kokosnoten open te maken!
De leidende vrouwen zelf en de meiden ook spreken bijna geen woord engels. Handen en voeten werk dus. Ontbijt, lunch en dinner si rijst, rijst en rijst. Soms verlang ik naar ander eten en wordt ik moe van vitaminegebrek. Toch ben ik dankbaar dat de meiden in hun middeleeuwse keuken op vuur voor ons een prakje maken.
In de avond nemen we het eten mee naar ons huisje aan de overkant van de straat. Echt trek hebben we dan niet; onze poging te verdoezelen dat we niks hebben gegeten 's ochtends lukte ons echter niet zo goed. De plaatselijke zwerfhonden kregen het namelijk ook niet weg,
In het huisje slapen we op een matras van stro en hebben we een bucket douche. Dat matras is vreselijk want heb overal pijn, maar die bucket shower is best lekker. Voordat we van de badkamer gebruik konden maken heb ik echter eerst de rode mierenplaag die in de wc genesteld was ' geterminate'.
Gisteren heb ik afscheid van de meiden genomen. Dit was niet leuk, maar het hoort erbij. In een week lieve vrienden gemaakt en veel mogen ervaren. Er zijn nog veel meer verhalen, maar stiekem geen zin om meer uit de doeken te doen op dit moment. Vanavond dan toch echt de berg op!
Liefs,
Sas
ps. bedankt voor alle lieve smsjes en berichtjes
Week twee
Bij de meiden was het echt heel bijzonder. Er wonen 40 lieve meiden op deze plek. Ze noemen je graag ' big sister' en ik noem hen dan ook liefkozend Nangi, wat kleine zus betekent. Veel meiden zijn geobsedeerd door camera's en willen graag dat er foto's van ze worden gemaakt die ze dan zelf terug kunnen kijken. Ook willen ze zelf graag foto's maken. Can you make a record? Yes, zelfs dat kunnen we met onze westerse camera's. 'hadde hadde' zeg ik dan en schud heen en weer met mijn hoofd. Dit betekent oke oke en ik merk dat het mijn stopzin/woord aan het worden is. Gelukkig is het dan ook op 100 situaties per dag toepasselijk.
Ayubowan
Een hele goedemiddag allemaal!
Het is hier nu 4.11 pm en ik ben gezellig met rashika in een internetcafe. EIndelijk tijd voor! ER is zo veel gebeurd de afgelopen week en het is zo ontzettend fijn hier! De toesten werken niet echt me op dit toetsenbord.
Waar moet ik beginnen? Ik kom net van een meditatiesessie met een monnik die Makkanigama Buddhadtha Thero heet. Ik heb voor jullie allemaal de meditation of love and kindes gedaan. Het schijnt dat ik zo veel merits haal en in Nirwana kom;) Toch eigenlijk wel ego'istisch dus. Ik kan geen puntjes op mijn I zetten zoals je merkt. Deze monk heb ik maandag ook mogen ontmoeten en heb uitgebreid met het over meditatie, zonden het boeddhisme gepraat. Erg interressant dat ik in een tempel, op een fijne manier gewoon lekker hierover kan kletsen en leren.
Afgelopen week ben ik elke dag rond kwart voor 5 opgestaan om yoga te doen bij zonsopgang in een tempel 10 minuten lopen van het vrijwilligershuis waar ik nu tijdelijk woon. De omgeving hier lijkt net op de bush uit burgers zoo Arnhem, maar dan tien keer zo mooi. Het verkeer is erg druk; alles rijdt door, op, naast, onder, langs elkaar heen.
Ook heb ik elke dag een heerlijke massage gekregen van een heel speciale man die Walter heeft. Eerst moet ik een stukje met de bus,een paar straatjes door en dan kom je bij het prachtige plekje waar hij woont. Hij houdt ookvan tuinieren dus heeft een geweldig mooie tuin. Hier staan bijvorbeeld papayabomen, mangobomen, avocadobomen, ananasplanten, jackfruit etc. Erg lekker ook. Vanochtend heb ik daar een cobra gezien. Ze hebben hier ook vogelspinnen en schorpioenen, maar die ben ik gelukkig nog niet tegengekomen. Wel heel veel muggen en mieren, en een aap! Er wonen hier ook heel veel honden.
In de middagen heb ik steeds de meegedoen meteen groepje die een soort introductieweek doet, ook leuk!
Volgende week ga ik starten in the girls orphinage. De monniken zijn super leuk, maar voor mijn gevoel is het belangrijker te zijn waar er meer hulp behoeft. Vandaar die omschakeling. alles gaat hier gelukkig flexibel, zonder tijd geen gebrek;) Ik ben van plan om de week erna naar The Tribe te gaan, of naar de woman shelter. Het zijn allebei heel basic projecten, ver afgelegen van de bewoonde wereld, waar veel hulp nodig is. Lekker primitief dus en super leerzaam!
Ik moet nus nel weg, volgende keer meer. Liefs en alles uit dit mooie sri lanka!!
samugannava:)
ps. Willem, ik heb geen stekker dus plaats maar raak met die foto's....,
OHJA! Vannacht vertrek ik met twee andere meiden naar een strand in de buurt van HIkadua om tijdens het Sinhaleese nieuwjaar te genieten van de zee!