Een nieuw verhaal, te weinig tijd om alles op te schrijven. Om eerlijk te zijn heb ik mijn logboekje ook niet zo veel bij gehouden. Maar vooruit, toch maar een begin maken.

6 mei 2013
Gisteren was het bevrijdingsdag in NL. Vandaag lig ik aan het strand en gisteren trouwens ook. Vandaag heb ik het cursusboek gelezen van mijn Padi Open Water Dive course. Helemaal compleet met BDC, Cilinderegulator, SPG en de hele mikmak. Het komt er op neer dat ik morgen mijn eerste echte duik onder water ga maken. Ik zit hier voor mijn krakkemikkige slaaphut, maar dan wel met uitzicht op palmbomen, hangmatten, een bootje en de zee. Mijn kortjes staat op hoogstens 20 meter afstand van het zeewater. De ochtendduik was heerlijk. Wat opvalt in mijn uitzicht is het franse stelletje dat ruzie maakt. Het maakt me blij dat ik in een gelukkige relatie met mezelf zit. Ik bedenk me dat ik in Sri Lanka nog niet tegen mezelf ben aangelopen. Wel tegen het project van de inheemse Vedda bevolking waar ik vorige week was. Er zijn projecten en er zijn projecten. Er zijn peren en er zijn appels. Appels en peren kan je zogezegd niet met elkaar vergelijken. Projecten ook niet, of misschien zou je dit juist wel moeten doen.

Het weeshuisproject is bijvoorbeeld van origine opgezet door The Green Lion. Het weeshuis bestond zelf al, maar is een vrijwilligerproject geworden. The Green lion is weer een suborganisatie van een overkoepelend geheel. Onder the Green Lion Sri Lanka valt Dhammike. Dhammike is mijn 'man' van de organisatie dus; mijn aanspreekpunt, mijn veiulige haven en mijn zakenman. Of beter gezegd 'zijn' zakenman. DIt is namelijk niet in het voordeel van de projecten of de vrijwilligers. In het weeshuis is het officieel de bedoeling activiteiten met de meisjes te doen. Een aantal vrijwilliges konden het echter niet aanzien in wat voor levensomstandigheden (woonomgeving) de meiden woonden. Zij hebben toen besloten het weeshuis uit eigen zak op te knappen. The Green Lion heeft hier weinig tot geen bijdragen aan gedaan tot nog toe. Tabs, een geweldige Amerikaanse vrouw woont daar nu intern om het project te leiden. Laatst hebben we ook een theefeest georganiseerd en elke vrijdag proberen we iets speciaals te doen. Op het theefeest kreeg elk meisje een eigen wasteil, nieuwe kleding, waspsulletjes en een ketting. Buiten al het lekkers was het een echt feest!
Buiten het op knappen door de week doen we vaak spellen, creative things of zingen we liedjes. Vorige week heb ik de meiden zelfs twee Nederlandse liedjes geleerd., Ook hebben we laatst samen met de meiden gekookt. Ik kwam tot de conclusie dat ik alergisch ben voor groene pepers en moest naar de dokter. Buiten dat incidentje was het heel leuk. Verder is het een combinatie van sociaal-emotionele activieiten, lekker plezier maken, maar ook van het verbeteren van de directe leefsituatie/omstandigheden van de meiden. Desondanks zijn er vorige week toch twee meiden weggelopen en nog niet terug gevonden.

Voor ik naar Sri Lanka ging was ik van mening dat projecten moesten onstaan vanuit de omgeving van het (ontwikkelings)land zelf. Het zou een vraag moeten zijn vanuit de samenleving om als project duurzaam te kunnen voortbestaan. Ik dacht dat projecten anders nooit echt van de grond zouden komen omdat het niet gedragen wordt door de plaatselijke bevolking. Wanneer er uit eigen insintrieke motivatie een hulpvraag zou komen zouden wij als bemiddelaars dan kennis en middelen kunnen faciliteren zodat de plaatselijke bevolking zelf een project zou organiseren.

Maar, hoe zit het dan met meiden die de rest van de bevolking vergeten zijn? Met een regering die geen tot weinig geld uitgeeft aan de hulpvraag van deze meiden? Er zijn mensen die misschien wel willen helpen, maar deze zijn zelf al 24 uur per dag aan het werk om hun bordje rijst bij elkaar te verdienen. Mijn mening ten opzichte van hulpbehoevendheid en projecten is aan verandering onderhevig.

De peer is in elk geval het weeshuisproject en de appel het project van de vedda tribe. Dat project sloeg namelijk nergens op. Ik ben dan ook samen met Yannick eerder naar huis gegaan. Het was wel een leuke ervaring om in de halve jungle te leven. Te wassen bij een put, in je slaapkamer een drie meter lange slang aan te treffen en te zwemmen met een krokodil.

8-05-2013

Ik sprak met mijn duikinstructeur over de brugeroorlog, het milieu, kroaalbescherming, maar ook over het women shelter. Naar zijn mening speelde het probleem van misbruik 30 jaar geleden niet. Mensen leefden als vrienden samen, ons kent ons, en de mensen hielpen elkaar. Van die periode zijn hem geen verhalen van misbruik bekend,. Ik laat open of verhalen/gebeurtenissen toientertijd in de doofpot zijn gestopt. Hij is van mening dat met de komst van porno en andere invloeden het gedrag van de man naar de vrouw toe is veranderd. Van gerespecteerd vrouwwezen naar lustobject.

Op straat en eigenlijk overal merk je dit mannelijke gedrag op. Vooral naar de westerse vrouw toe. Deze soort 'blanke vrouw' is namelijk vaak het schaamteloze lustobject van de pornofilms. Ik heb vastgesteld dat er twee uiterste gedragingen van de Sri Lankese man op straat zijn. Type een is de man van het respect. Deze groet uiterst beleefd, of slaat zelfs zijn ogen toe en loopt met een boog om je heen. Ook zal deze man in de bus zijn zitplaats aan je af staan. Het is in Sri Lanka niet toegestaan vrouwen aan te raken en wanneer dit onzedelijk gebeurt staat hier 14 dagen cel op. Daar trekt het type twee man zich echter niks van aan. Vooral niet in de vaak overvolle bussen. In de bus komt dit type vaak naast of achter je staan. Natuurlijk is er geen andere plaats voor zijn scrotum dan jouw bil omdat de bus echt te vol is en hij natuurlijk op geen enkel andere wijze kan staan. ZIjn handen behoeven uiteraard ook een plek om niet het evenwicht te verliezen in de rijdende bus. Een betere plek dan jouw witte vrouwlichaam is er niet. Gelukkig wijst het type een man, het type twee man terecht wanneer hem dit op valt. Ook mag je als vrouw jezelf verdedigen door de man een klap in het gezicht te geven of een flinke elleboog. Dit voldoet vaak wel en het type twee man druipt vanzelf af.

9-05-2013

Ik heb de duikcursus in trincomale afgerond en ben nu officieel een certified diver. De diepste duik was 18 meter. Het was speciaal, spannend, bijzonder en gewoon geweldig. We zijn zelfs door een grot gezwommen. Ik heb verschillende vissen, koralen en ook een schildpad gezien. Op de boot kwamen we ook een stel dolfijnen tegen. Ook hebben we een duik gemaakt bij Swami Rock. Een paar eeuwen geleden stond er op deze klif een Hindi Tempel. Protaliserende Portugezen duwden de tempel in de oceaan. Nu zijn er onder water nog mooie beelden te vinden van deze tempel. Ik heb dus letterlijk een duikje in de geschiedenis gemaakt.

Later maak ik deze blog af;) Nu ga ik er snel vandoor!